as cadeas do arrulique

(dirty)

2007-09-16T15:40:00.000+01:00

coido que estes cinco euros de haxís levan alomenos seis quilos de merda
- e por iso me poño a contar os dedos da miña man e vexo que son insuficientes para acariciar a túa cara
- por iso os barcos de panos de papel saen mal e pouco me importa cantar contigo que non tes tabaco para o teu mozo

seis quilos de merda e máis ou menos douscentos gramos rolan polo chan porque as mans dalgunha muller xogaron coa caixiña que estaba na mesa
- e é que me río cando me falas da necesidade dun porto deportivo que as praias están mortas e non te sintes culpable
(que volte todo ao plástico no que debeu quedar)

Logo chegarei casa e rañareime un pouco que hai partes da miña alma que me pican
- o analxésico definitivo terá máis de seis quilos de merda na súa composición química
- hai falta de contido social na historieta

ou non?

2007-08-15T12:06:00.000+01:00

"Y los poetas que te cantan que se vayan todos a tomar por culo
que como me ponga chulo voy a hacer alunizajes a cualquier hipermercao
de esos que venden versos y sonetos, y en algun sucio paraje
en cualquier hoyo los meto y no me he de poner traje...
...para cagarme en sus muertos"

a que tod@s sentimos este odio
(saído medio da competición e medio dos ciumes)
estes puños pechados con cristais nas mans
a hora de atopar algún papel perdido en peto alleo?

-

2007-08-07T17:36:00.000+01:00

chámase xenia e por desgraza é real

déixase a súa cámara acesa pola noite e non ten batería cando ten que sacar fotos nas roldas de prensa, hoxe un debuxante de tiras cómicas tivo que buscar a súa para que a edición do vigo metropolitano non ficase coxa

que o delegado do morrazo estivese doente obrigoume a acompañala ate o aparcadoiro da estacada. expresoume o seu desexo de visitar a praia de beluso e de descansar alí mentres miraba o mar e comía un bocadillo. entón vinme ao seu carón, contándolle historias da elite cultural venezolana que residía alí durante os anos trinta. ademais, despois podería achegarme ate cangas

pero a miña avoa hoxe asaba peixe

...

2007-07-04T18:25:00.000+01:00

teño o nocello dereito completamente fastidiado e ainda así ando, ando e ando. cando subo en coche o fotógrafo fálame de biorritmos e chuvia e comeza a desenvolver as súas teorías humanas. noelia cánsase e baixa. eu continuo

e continuo no cruceiro a ons onde observei a aquela rapaza que ten un irmán rapeiro que lle poñen cancións nos 40 principais de suecia

e aí me quedei no tempo. perdido nos anos sesenta. a ver se alguen me di como se debe continuar

2007-06-26T17:21:00.000+01:00

"se ti foses romeo e ela xulieta, poderias chamarlle mashenika", dixo un peregrino ruso nas
escaleiras da quintana
facendo que ela me mirase de xeito raro

e de supeto pasou o transiberiano mentres tentabamos chegar ate o circulo polar artico

na procura da noite eterna

confesións...

2007-06-18T16:22:00.001+01:00

despois de dous anos inda non teño moi claro cal é a cor do seu pelo, non me dou fixado. seime de memoria a súa cara de rabia, a súa voz cando di tacos en castelán e cando se bota a rir dun xeito tan estrepitoso que tes que entrepechar os ollos para que non te leve o furacán. vestidos de raias e cores, pernas feridas, ferros colgados da pel, imperdibles nas orellas

tardei en descobrir o seu nome. botei a tremer cando descubrín que ela sabía o meu e comezou a bailar ao meu carón coma nunca antes bailara. ultimamente véxoa máis azul que de costume, queixándose dos puchos rosas que lle caen enriba pero sen enfadarse nin cuspirme, soñando con casas okupadas na barra do avante...

(e con praias nudistas para o verán)

quérootodo

2007-06-07T17:11:00.001+01:00

filmes, filmes filmes e máis filmes

críticas

(e flipo contigo, tía!)

un incisivo roto

botellas asasinas

hai que limpar as cacerolas que comezan a chegarse as moscas

quintana, quintana e máis quintana

lume pola boca

camisola negra e eclecticismo

non me lembro de nada, non me lembro de nada

algo se me pegou

tampouco me lembro das sabas

john wayne, belmondo

chama ao danton 0100

golpeando na porta do ourense

hachís, hachís e máis hachís

o ordenata acaba de petarse

documentario sobre bocadillos de chourizo e catedrais

gosto de camiñar cos pantalóns ben pendurados no brazo

un pouco de futbol

querémolotodo

aaaaaaaaaaaachís!!!!

2007-06-04T17:59:00.000+01:00

ás veces disque o mundo é un pano...

(pois, foder, coa catarreira que levo
que ben me viña o mundo!)

non ao traballo!

2007-05-31T17:53:00.000+01:00

pouco tempo despois fun á festa do primeiro
de maio. nunca entendera a festa do traballo.
pero que broma é iso da festa do traballo. A festa dos
traballadores os traballadores que fan festa. non me entraba
na cabeza qué podía significar a festa dos traballadores ou
a festa do traballo. nunca entendera por qué o traballo
debía ser festexado. pero xa que cando non traballaba non
sabía qué hostias facer. porque era un obrero é dicir que a
maior parte do día lo pasábao na fábrica. e o resto non podía
facer outra cousa que descansar para o día seguinte...

nanni balestrini

diálogo musical

2007-05-31T16:05:00.000+01:00

ATAQUE ESCAMPE: a vida do estudante non é a do cabaleiro andante, da realidade non se pode espertar. resaca ás catro da tarde... a xungla está noutra parte! de onde agora sacas tempo para pensar...?

JOSELE SANTIAGO: apúntao chaval, pensando non se chega a nada. pensando!! nin é vida nin é nada. só o precisarás para non sentirte mal... pensar non te leva a nada, non leva a nada!

... de viaxe...

2007-05-28T18:15:00.000+01:00

nas aforas de pontevedra, perto do río lérez,
hai unha casa abandoada (e perfectamente cadrada)

cada vez que paso no comboio imaxínome
compartindo un verao con alguen alí
mais tódalas veces
é con alguén diferente

cecais adoezo dunha (grave)
falta de fidelidade

p.d: e que se foda RCTV_

2007-05-28T16:54:00.000+01:00

e a camareira continua a me putear
que se teño acento coruñés, que se é votante do PP...

continua a se rir de min cando lle pido unha caña
e move a man cando me atopa ollando cara a ela

e eu, normalmente, sento e deixo bailar ás miñas neuronas
nesa discoteca escura que é o meu cerebro

(aí tamén está ela a servir copas)

mentres...
o gaiteiro sube e baixa do palco
eu subo e baixo o copo
seguimos o mesmo ritmo
cantamos o mesmo berro

e a golpe de domingo
os seus ollos maquillados son como os mails con destino a alemaña

(chegan tarde...)

a verdade é que hoxe poderia dicir que estou de resaca electoral...

xa tardaba...

2007-04-18T23:16:00.000+01:00

despois dun amplo traballo de campo, c i n c o xornalistas rodeados de cinco litros de superbock co seu barriliño, que bebían grazas aos cinco vasos que trouxera a camareira, sacaron as seguintes conclusións.

Tema: 21 cousas máis gratificantes que pinar

efectivamente o asunto tratabase dunha retrospectiva persoal para conseguir elaborar unha listaxe de sensacións, actuacións, ou, no seu defecto, síntomas de catarro que producisen un pracer maior que calquera experiencia orgásmica, é dicir, ese pracer momentáneo e intenso que algunha vez hai que probar na vida

saiu o que segue a continuación (a orde non é hierárquica, senón meramente aleatoria)

1- durmir

2- manifestarse

3- beber un gin tonic só de xenebra

4- laissez-faire

5- autosatisfacción

6- reunirse para discutir que é mellor que botar un polvo

7- tomar alcol en terracita ou café só con xeo

8- que che den bicos mentres durmes

9- café del momo

10- masaxe

11- bailar (ou danzar)

12- escoitar a silvio fumado

13- ver algún cmareir@

14- que che inviten ao ruta

15- que che inviten ao embora

16- correr nú pola zona vella de compostela

17- despelotarse na terraza

18- espirrar

19- comer unha tarta de chocolate negro

20- ir a un bar / ruta

21- que che toque un barril no embora

22- que a semana seguinte tamén che toque o barril do embora

estamos abertas a novas propostas
(e a solicitudes varias, cal se pide voçé??)

(p seeger) versión libre

2007-04-16T13:21:00.001+01:00

si tuviera una canción
(...)
golpearía en la mañana
golpearía en la noche
por todo el país

2007-03-20T17:40:00.000Z

gran verdade:

los pájaros de la mañana se alimentan de despojos,
de algas que arrancaron de los sueños.

ate o sábado agardo non voltar atopar pombas roendo as cousas que me foron caindo no chan ao longo noite

os chisqueiros

os preciosos papeis esmagados

as mans e os tactos

os portais e as bufandas

as presenzas que buscas e non atopas

as presenzas que atopas e vas ou vante deixando

as oportunidades perdidas
os berros e os puños

os pantalóns á altura do nocello

esa ollada aquela boca

esa tristeza aquela ledicia

o paraugas que se racha

a coroa de frores que te puxeches

...

(o camiño máis melancólico é o remuíño no que se converte a rúa do pombal entre as 8 e as 12 da mañá )

2007-03-08T10:04:00.000Z

duns meses a esta parte
non sei se renunciei á maxia
ou é que estou tentando aprender novos trucos

2007-01-19T09:18:00.000Z

pra sobrevivir
ás veces fai falla
ordear un pouquiño a mochila

repasar un pouco
as vellas libretas, os vellos debuxos
lembrar que todo amor é platónico

e debuxarte despaciño cos pés
sobor da area
aínda que non esteas

pra sobrevivir
ás veces fai falla
abrir fiestras que dan ao fondo do mar

mesturar tódalas cores
que algunha vez debuxaron
o perfil da túa urxencia

e voltar visitar cidades
polas que tan só camiñei
cando os semáforos estaban en vermello

(des)conxugación verbal

2007-01-18T16:09:00.000Z

eu non podo

nós non podemos

ti non podes

vós non podedes

el pode

eles poden

2007-01-16T17:15:00.000Z

por fin unha tarde pequeniña, para sentarme e imaxinarme cancións, para teclear coma quen toca un piano, para deitarme e xuntar cervexa e nicotina na miña gorxa (a falta doutras substancias que xa boto de menos...)

por fin unha tarde pequeniña, para non abrir a porta da lavadora, para quedarme escoitando as emisións radiofónicas das formigas

por fin unha tarde pequeniña, para poder botar de menos á xente, para notar as ausenzas e os silenzos, para mergullarme entre as enrugas das estatuas de sal, para imaxinar que quero a alguen

(ooooooooops, perdón por este último tópico sentimentaloide)

2007-01-13T17:34:00.000Z

"Nos habían convencido de que alternativo significaba marginal, nosotros podíamos ser alternativos si teníamos una pequeña revista, una pequeña radio o un pequeño canal de televisión. Conseguíamos financiación de ONG tanto de Canadá, como de Nueva Zelanda, Holanda u otras partes del mundo para tener ese pequeño espacio, ese pequeño nicho, pero nunca para tener la osadía de hacer una red, de juntarnos, de tener fuerza. Así nos podían seguir dominando y podíamos seguir siendo marginales. Nosotros hemos entendido que para ser realmente alternativos, tenemos que ser masivos y competitivos, y no competitivos en el carácter comercial de la palabra, si no en lo que se refiere a tener un mensaje de por lo menos igual calidad técnica, igual calidad de imagen dentro de la televisión, y con mucha mejor calidad de contenidos. Esa es la única forma de ser realmente alternativos".

Aram Aharonian

director xeral de teleSUR

2007-01-12T15:09:00.000Z

tan só unhas pocas horas matinais
e xa teño infornación suficiente para facer unha longa lista daqueles que me rachan cos nervios
e outra máis pequena para @s que consiguen que me recupere

2007-01-12T09:56:00.000Z

buc buc buc buc buc buc buc )onomatopea( buc buc buc buc buc buc
mhjnmhjnbn mn,bnmjb n mjnb nn4hjmnb nvb mjmn,mhnb 57mhjgvbmnmjnbmjhmhjnbmhjnb hjmmhjbmhjhjkl.dcd.ldkdzkx,kxd,kllk´lñlfdzñ:Löooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooop'tgo45ç¨_CX

tres patas para unha mesiña de noite

2007-01-10T10:08:00.000Z

2007-01-10T09:46:00.000Z

007, en tan só dúas semanas, ensinoume que os pingüíns danse de golpes na caluga e ás veces non sei* se é bo deixarme levar polo seu infantilismo e xogar a derreter o xeo dos polos

andan tolos os pingüíns ultimamente. queren falar gaélico en irlanda e visitar os museos que enlatan arte, cando lles ataca a incoherencia (subxectiva, por suposto) son capaces de converterse en galiñas e poñer ovos

pero prefiro unha opción intermedia
e botar a durmir un pouco

que ando canso

*"a experiencia é a madrastra da ignorancia" (s.XIX a.C)

.5/8/7.

2007-01-10T09:01:00.000Z

ás veces penso que

a vida é coma

unha moeda

ten unha cara

[]

ten unha cruz

mais segue sendo

unha moeda

(que ninguén pregunte polo seu valor de troco na bolsa, porfa)

aaaaaaaaaaaauuuuuuuuuuuuuuuuH!

2006-12-19T16:52:00.000Z

vai tempo que non encho de cores as paredes da miña habitacion

(aínda que queden mal)

xa pasaron aqueles tempos nos que eramos ciberneticamente empalagosos

-coma unha abella emborrachada de pole-

e agora ao igual cás augas
paseo furibundo polos bares de sempre

{e custa cuspe capturar catro caracteres

para acomodarse na fazula baleira

dunha lúa chea}

porque as terrazas agora están apoiadas na barra
e o aire libre é o mellor para contar historias

{tento recuperar espazo público

pero paseo por unha alfombra vermella

sen premio ao final}

custa sangue subir en silenzo até o ceo

para ser extraterrestre e espiar-

te a ti cando te ves a cara
no precioso charco de auga que deixou aquel paxaro que se derretiu

e poder pensar en ti
seguindo parámetros de análise e comprensión
que nada teñan que ver nin co amor
nin cos teus cadrís

vai tempo que non colgo as bandeiras nin as fotos
e non me sinto mal
e tampouco me parce mal
(alomenos durante o 12% da cantidade
de tempo diario que consumo)

2006-12-19T16:41:00.000Z

2006-12-18T16:33:00.000Z

o sur é o noso norte
e o berro a nosa voz

neste camiño cara o sol
a túa man non vale nada

se non é puño ou pedra

rachando os cristais da dor

elo (enésima)

2006-12-05T18:51:00.000Z

hoxe desexaría voltar a escoitar
aquela canción

e comprender un pouco mellor as historias

que che poden contar

dentro das portas pechadas dun bar

(cando so fican os que teñen gañas de celebrar
algo)

sobor de todo

...estes dias...

van deixando ronseis vermellos

conversas nas aulas de informatica

e varios calafríos á hora de abrir un paraugas

mais...

seguimos paseando

(tol@s)

e debuxando siluetas
cos pés

pola pedra desta cidade

francesco tonucci

2006-11-21T17:53:00.000Z

Ningún tipo de hierarquía entre as diferentes materias. E, no fondo, tan so unha materia: a realidade, enfocada dende todos os puntos de vista, comezando dende a realidade cercana, a comunidade escolar, o estar xuntos, o modo de estar e de traballar xuntos. Nunha escola destes trazos o rapaz xa non está como ‘consumidor’ de cultura e de valores, senon como creador e productor, de valores e de cultura

gianni rodari

11.06

2006-11-17T18:10:00.000Z

penso en ti e quítaseme a sede

entón os vasos permanecen calados enriba da mesa mirando para o teito mentres os meus ollos nadan entre fumes verdes

e de súpeto o sofá espándese

sendo xa universo e á vez verme que se enrosca e me raña na barriga despacio despacio
como desperezándose despois dun sono

. . .

algo estrano pasea estes días polas rúas
que din que hai xente
que está pensando
en pintarse as meixelas a cadros violetas

ex pe ri men to so co lo xi co nº 3

2006-07-14T17:31:00.000+01:00

na da que di cir se ño res

na da que con tar

tan so un ha sen sa cion

mo no si la bi ca e a to na

que se re pi te

e re pi te

sen di cir

na da

2006-06-27T16:24:00.000+01:00

día de estudo intensivo

1ª lección aprendida dos apuntamentos de xéneros:

o peche dunha entrevista de creación seve para introducir

que carreira, meu deus!! teño que pasar máis por clase o ano que ven

2006-06-26T19:49:00.000+01:00

o mundo de hoxe non é coma os tebeos, nin os bos gañan nin ninguén se preocupa pola defensa dos febles

a infancia na que queceron os ideais e as paixóns pola igualdade para esa xeración que desfrutou dos comics do capitán trueno non parece que se transmitiran á nosa

e dalgún xeito doe, hai algo que falta

xa non existen sigrids, goliaths nin crispíns. e os que se queren erixir como capitán trueno tan só son caricaturas feitas na sección dalgún xornal

melancolía e cancións de asfalto:

Si el Capitán Trueno pudiera venir
nuestras cadenas saltarían en mil,
de él aprendimos que el bueno es el mejor
aunque al pasar el tiempo comprendimos que no.

Si el Capitán Trueno pudiera venir
nuestras cadenas saltarían en mil,
monstruos gigantes, princesas encantadas,
el malo siempre palma, la chica se salva.

Ven Capitán Trueno,
haz que gane el bueno.
Ven Capitán Trueno,
haz que gane el bueno.
Ven Capitán Trueno
que el mundo está al revés.

A bordo de su barco subiríamos tú y yo
perseguidos por los años desde que él nos dejó
en océanos de tebeo y con espadas de papel
haríamos a los piratas retroceder.

Ven Capitán Trueno

haz que gane el bueno.

Ven Capitá trueno,

haz que gane el bueno.

Ven Capitá Trueno

que el mundo está al revés.

elo n º 74

2006-06-23T10:26:00.000+01:00

días de escravo no imperio

-pedra de xardín-

camiñando por distancias
de doce lúas e poucos soles
ollando repenicar os pasos
das chaquetas caidas
no diagonal horizonte

da rúa do franco

e é temperatura morna
aboiar e bracexar

-a xeito de súplica ou badalada-

no tecido dos pes que bailan

- transmisión de radio tirana-

porque ás veces empurrar pedras
é deixar espazo para as frores

p.d. para compañeiros da factoría: por fin os vagos temos unha canción, e con videoclí! (grande leo!!). atención ás colaboracións de ramiro e dani salgado.

2006-06-14T15:17:00.000+01:00

It isn´t me
We have some seed
Let me clip
Your dirty wings

Let me take a ride
Don´t cut yourself
I want some help
To please myself...

pouco queda

2006-06-13T18:11:00.000+01:00

algo de estrés e varios vasos nocturnos de café
e poñerse a repasar todo o que pasa pola cabeza na época de exames
dende a Comuna anabaptista de Münster
ata o exceso de pigmentación dalguns ollos negros

Xustiza!!!

2006-06-07T14:43:00.000+01:00

42 balas.

42 balas remataron co canto.

Un militar apodado o "Príncipe" disparou para acalar a voz do pobo chileno.

Pero non esquecemos, e aínda que despois a democracia seguiu o grandísimo "exemplo español" de non procesar aos asasinos da ditadura, a memoria de todo un país non é material moldeable. E por iso aparece a FUNA, un movemento popular chileno que ten coma actividade "visitar" aos criminais ás súas casas ou traballos con moito ruído e explicando aos compañeiros de traballo que foi o que fixo tal individuo cos chilenos e chilenas.

E agora que o "Príncipe" foi descuberto (no seu flamante despacho do Ministerio do Traballo) non quedou inmune a este tipo de accións.

(é que seguimos correndo diante dos mesmos, e as actuais democracias burguesas non son máis que cómplices dos torturadores.)

Se non hai xustiza, hai funa!!!

elo nº 70

2006-06-07T13:19:00.000+01:00

a dona de corpo delgado ás veces fala
e sempre acerta
cando dispara balas de manteiga
sobre o parqué desgastado
que hai embaixo do mar en calma

a dona de corpo delgado nunca dorme
e fai malabares cos compromisos
para voltar ao parís do desacougo
levando consigo dous paxaros engaiolados
que saben a té salgado
e cunchas frías

porque hai anos nos que outubro chega con retraso
(ás veces duns sete meses)
e xa non sabes en que pazo de inverno
terás que crebar os gobernos liberais

pero a dona de corpo delgado
tan só gosta de ollar pola fiestra
e pensar que a choiva
son trescentos vintecinco mil pares
de corenta e catro tríos de millóns
de papeis en lapas
sobre os escanos dos parlamentares

Resultado do intento de criazón dun logotipo

2006-05-24T16:59:00.000+01:00

coa grande intención de crear unha icona que refletise o que foi este mes de maio onte collín de internete e fotochop. agardo que entendan que non estaba nas óptimas condicións no momento de crealo

prometemos pronta imaxe definitiva

p.d: adicado a tod@s @s grull@s salvaxes que andan pululando pola noite santiaguesa

asinado: grulla 4

2006-05-18T13:19:00.000+01:00

non quixera ser testemuña dun alba recén manchada, como di a canción, pero a primavera de 2006 cheira estrano e o sol cando sae ten tres pintiñas negras na súa fazula esquerda. as noites (violentas algunhas delas) manchan, e non tan só dentro das unllas

na primavera de 2006 está prohibido arrincar froles para regalalas, e no caso de levar a cabo tal acción é obrigatorio rexeitalas. as palabras firen e as grullas cantan, todos somos unha fauna de animais borrachos e entolecidos anunciando apocalipses (que ben prenden certos panfletos autonomistas!)

pero a crise de actividades desta astenia primaveral tamén se traduce na busca dun permanente centro de gravidade e o ataque de desestabilización aguda a partir das 2 da noite

na primavera de 2006 hai que ter coidado e deixar de prestar atención a todo tipo de operación matemática (algunha con certos fin mnemotécnicos)

2006-05-18T13:06:00.000+01:00

algo prende no val da amaía

...vaticinios...

2006-05-10T16:58:00.000+01:00

e tal vez algunha historia a medianoite
desas que explican a túa ausencia ás aulas
mentres corres rodeada de farolas asasinas
e mandas SMS equivocados

tal vez tan só unha cerveza xa morna
mesturándose cos sabores do tabaco
que gardas na túa furna electoral
de xeito automático e autonómico

tal vez pensar que temos dous ollos
pero a maioría da xente tan só mira con un

tal vez lembrar pedras e golpes
xenebra que baixa e baixa
polo esófago dos crocodilos do Serengeti
para conseguir que as cebras corran
e as fouces e os martelos bailen

tal vez unha película
unha canción na que damos voltas e voltas
compartillando unha emotividade
que ben pode servir como espello
(dos fráxiles que se rachan e dan mala sorte)

tal vez cinco vermes invadan o espazo inter-dixital
e morra de calafríos
e se a porta do coche non abre
e na megafonía se queiman os fusibles
sempre teremos a un porco bravo
que come landras no sillón da reitoría

2006-04-28T09:41:00.000+01:00

ela vive pola noite e durme pola mañá. cando ten frío abrígase cunha bufanda de cores e pode pasarse case mil horas bailando embaixo da lúa. ás veces busca uns beizos, outras sinxelamente algo de conversa, pero na maior parte dos intentos só consigue que alguen con moito pelo e poucas verbas lle dea a vara mentres timidamente toca por intervalos o seu ombreiro co dedo índice

e aquí non podo contarvos que é aquilo que lle desvela. supoño que nas épocas axeitadas serán os exames e que rara vez pensa na Revolución coma fin último da humanidade actual. polas tardes séntase na herba e agarda, fuma e avanza pouco a pouco polos banzos de fume que lle levan cara a unha distancia de 35 centímetros por riba do chan

e as noites saben a pouco, a tan pouco, que cando esperta tan só lle dan gañas de estudar tódolos tempos do verbo voleo

2006-04-28T09:06:00.000+01:00

2006-04-28T08:30:00.000+01:00

as compañías no autobus, a iso das 8.15 da mañá (sen pasar anteriormente polo descanso que che pode proporcionar unha cama), poden ser moi pracenteiras ou moi pesadas

e a pesar de que ela era unha moreniña que che miraba cos ollos no canto de sorrir non deixo de preguntarme qué carallo pensaría de min naqueles momentos nos que eu, vencido polo alcol e o meu cansanzo xa diurno, me quedaba calado e me ría da causalidade realmente provocada (pero isto que quede entre ti máis eu) do noso encontro

e tal vez nos atopemos nunha destas xornadas reivindicativas na cidade que máis odio de toda a Galiza. ou tal vez me quede aquí, xurándote que me quedarei esta fin de semana para que visites sitios que non pisarei

pero dá igual, as cancións de vítor jara ás veces soan un chisquiño frívolas e nese intre é cando saltan aos meus ollos gañas de chorar, entón é cando me volto en realidade eu mesmo e deixo por fin de soñar, porque soñar é unha enfermidade que non se cura tomando pastillas e a mellor posición para este acto extraordinario é estar de pé e esperto

e así, sen máis, así...

sendo un borracho máis entre o mar das tegras

sendo un náufrago que aínda pensa que se pode aboiar enriba da pedra

2006-04-27T17:53:00.000+01:00

despois de catro horas e media de experimento socio-político, onde estaban representantes do peor estalinisnismo oficialista, militantes da burguesía socialdemócrata independentista e esquerdistas disidentes de certa tendencia trotskista, podemos anunciar que non houbo baixas en ningunha das frontes

porén, certa xente de cabeza cuadriculada, probables futuros cargos da Xunta, afirmaba que non "coñecía ningún nacionalismo que non fose de esquerdas" (non oiron falar de CiU nin do PNV) ou que "non podemos ser antimilitaristas porque o 25 de abril promoveuno a MFA portuguesa". semella ser que as neuronas a algúns lles quedan demasiado grandes

algunhas descalificacións persoais, subidas de tono nalgúns casos medianamente compresibles e ao final ganas, moitas ganas, de berrar e guindar pedras

2006-04-25T19:12:00.000+01:00

Sempre 25 de abril!

(Que non nos rouben a memoria)

Elo nº59

2006-04-25T18:57:00.000+01:00

tardes de sol: tocar a guitarra na Quintana ou sentar a Xabarín no salón reitoral. as dúas cousas son posibles. sentarse, pensar... en que cada vez estamos máis precarizados e saber agantar algunha bronca por non cumprir co que debía

noites de abril: ir a un bar de burgueses culturetas e acomodados no que explotan aos seus traballadores e che cravan por un befeater con limón. é que alí toca un cantautor que canta cancións de silvio e ás veces non sei resistirme aos meus impulsos. odio estas contradicións!

durante un terremoto...

2006-04-25T18:10:00.000+01:00

espiando espiando espiabas
mentres eu espía espía
e espir quería
enriba do taboleiro de casiñas brancas e negras
condeada por colaboracionismo anti-autonomista
ti espía espías
eu espiado estaba espido
e alá onde troulean as pombas
démonos de conta
de que cando espías espía
eu espiabate
e ti sorrías

B.S.O. das últimas xornadas nocturnas....

2006-04-20T15:50:00.000+01:00

Voglio vederti danzare
come le zingare del deserto
con candelabri in testa
o come le balinesi nei giorni di festa.
Voglio vederti danzare
come i Dervisches Tournes
che girano sulle spine dorsali
o al suono di cavigliere del Katakali.

E gira tutt´intorno la stanza
mentre si danza, danza
e gira tutt´intorno la estanza
mentre si danza.

E Radio Tirana trasmette
musiche balcaniche, mentre
danzatori bulgari
a piedi nudi sui braceri ardenti.
Nell´Irlanda del nord
nelle balere estive
coppie di anziani che ballano
al ritmo di sette ottavi.

Gira tutt'intorno la stanza
mentre si danza, danza.
E gira tutt'intorno la stanza
mentre si danza.

Nei ritmi ossessivi la chiave dei riti tribale
regni de sciamani
e suonatori zingari ribelli.
Nella Bassa Padana
nelle balere estive
coppie de anziani che ballano
vecchi Valzer Viennesi.

Franco Battiato

2006-04-20T15:05:00.000+01:00

deixou as mans enriba da mesa. estivo dúas semanas buscándoa pero, efectivamente, ocorreu o de sempre o último sitio no que miras é aquel que máis á vista está

tivo que estar 13 días 2.677 segundos sen poder rañar na cabeza, sen cambiar a canle de televisión e ter que tragar todos os informativos de Antena 3, sen fumar o cigarro que apetece despois do café

cando por fin se topou con elas enriba da mesiña da cociña, lembrouse supetamente, e cun sorriso silencioso, de que fora alí onde as deixara cando o seu veciño petara na porta para invitarlle a cear aquel sábado pola noite

achegouse a elas pensando que xa podería rascarse o grano que ten na fronte mentres se voltaba nostálxica vendo Humor Amarillo. e entón decatouse do problema

non tiña mans para collelas da mesa

2006-04-04T16:01:00.000+01:00

estes días ando um algo

atarefado

brincando com espelhos:

G P U | _ _ _

orde do día

2006-03-30T12:49:00.000+01:00

anexo 1: tese de acción socio-afectiva

no fondo dos cascos de botella quedaron uns estranos puntos negros.

ninguén se explica por qué.

mentres chovía as marxes dos ríos estaban máis preto de ti e de min

pero a xente seguía calando

e a botella, ao ritmo da canción de calamaro, seguía baixando...

proposta num.1:

queimar tódolos píxeles que manchei con algún dos meus turbios pensamentos

proposta num.2:

redactar un artigo co estilo do "novo xornalismo" ianqui para neira

conclusión (a xeito de síntese):

voume

2006-03-22T17:25:00.000Z

() ()

!

-------

2006-03-16T17:11:00.001Z

rascunhos

2006-03-13T13:15:00.000Z

mentres hoxe o Sol en cuarto minguante prefire avnzar e avanzar, hai un par de pés (extensibles a tal vez catro ou cinco pares máis) que dá voltas en cuarto pechado e se van desgastando cada vez que rebenta un ácaro por mor dun infarto masivo

e hai días nos que os obxectos puntiagudos rasgan coma o pico dun ornitorrinco os ronseis que deixou o último catamarán para Ons, e por iso cando dormes un cheiro mestura de poeira e metal fai que as lámpadas espirren luz e se che poñan os ollos vermellos

e este ano a migración de toda a clase burgueso-aviar no seu periodo de descanso pre-estival traerá uhha pequena hinchazón nalgún lugar do peito, tal vez ese que está lixeiramente situado á esquerda

o sol en cuarto minguante

e eu en cuarto pechado

2006-03-10T08:13:00.000Z

tres pares de ollos se perderon na noite
coma quen perde un barco de papel entre os dedos
e se pregunta cara onde levarán os sumidoiros

se preguntan polo silenzo
dicide que tardará en chegar

cando as redes pescan palabras
cando pouco a pouco os vellos pensamentos
tórnanse un moderno grimorio

que o silenzo medre ao mesmo ritmo
que vai caíndo a miña cabeza
que a pesar de todo
algunha bagulla se atreverá a asomar

e agora que é todo lonxe e perdido
coma unha cruz nas mans dun fidel católico,
os escalóns rachan e pouco máis hai que
picotear entre puntiños de caspa
para atopar un froito do que envelenarme
a grolos mainiños

hai días que odio a internete!

2006-03-09T19:05:00.000Z

Unha cartolina violeta e unha cámara. Pouco máis fai falla para sentar á xente e darlles unha oportunidade para dicir o que pensan sobre o feminismo e o 8 de marzal.

Tan só un día público, pero toda unha vida para loitar e seguir adiante.

E como reivindicaba o cartaz da Facultade:

365 DÍAS DA MULLER NO NOSO ALMANAQUE

2006-03-07T19:03:00.000Z

(...)

e por que non?

(===)

a saúde dun carballo depende das veces que te confundas no crucigrama

(***)

quen falou?

(~~~)

a articulación inflamada dun lapis de grafito alédate de verse

(···)

E así andamos

2006-03-07T18:55:00.000Z

Ando en Misión de Procura Espiritual...

Obxectivo: a felicidade

Medios: todo aquilo que está a máis de 3 palmos do meu peito

2006-03-07T18:04:00.000Z

A insurrección é un arte, o mesmo que a guerra.

Regras:

1. Non xogar nunca á insurrección e, unha vez comeza, saber firmemente que hai que levala cara o final.

2. Hai que concentrar no lugar e no momento decisivos forzas moi superiores, porque, do contrario, o inimigo, mellor preparado e organizado, aniquilará aos insurrectos.

3. Unha vez comezada a insurrección, hai que obrar coa maior enerxía e pasar obligatoria e incondicionalmente á ofensiva. "A defensiva é a morte de todo alzamento armado".

4. Hai que esforzarse por sorprender ao inimigo, por aproveitar o momento no que as súas tropas estean aínda dispersas.

5. Hai que conquerir éxitos cada día (incluso podería dicirse que cada hora, se se trata dunha soa cidade) aínda que sexan pequenos, mantendo a toda costa a "superioridade moral".

Karl Marx

2006-03-03T18:07:00.000Z

"más triste que un obrero
frente al Hotel Meliá
de Varadero..."

Cuando se vaya la luz, mi negra...

2006-03-02T08:28:00.000Z

Cuando se vaya la luz, mi negra,
nos vamos a desnudar
temprano tiene su encanto,
como la gente en el campo.
Lo malo es que sin agua y sin ventilador
acabaremos pegajosos y sudados
como en un maratón.

Cuando se vaya la luz, mi negra,
mi abuela va a comenzar
a desatar su mal genio,
y a hablarme mal del gobierno.
Y mi abuelo que es ñángara le va a ripostar
que es culpa del imperialismo, de la OPEP
y del mercado mundial.

Ay, Alina Blanco, alcánzame la vela
que otra vez me pierdo la telenovela.
Cierra el Westinghouse que se descongela.
Yo no sé qué haré con mi guitarra eléctrica.
Quiero, quiero, quiero,
bailar con un mechero
háblame de amores,
de amores con faroles.
Quiero que me cantes un blues
antes que vuelva la luz.

Cuando se vaya la luz, mi negra,
mi mente se va a afectar.
Mi psiquis mal educada,
está muy electrificada
y no puede pasar ninguna noche de Dios
sin luminarias, sin vídeo, sin la radio
y sin la televisión.

Cuando se vaya la luz, mi negra,
como terapia social
y pa' que no te calientes
el coco por la corriente
sentados en la hoguera vamos a conversar
las mismas cosas que hace tiempo debió hablar
el Hombre de Neandertal.

Ay, Alina Blanco, alcánzame la vela
que otra vez me pierdo la telenovela.
Cierra el Westinghouse que se descongela.
Yo no sé qué haré con mi guitarra eléctrica.
Quiero, quiero, quiero,
bailar con un mechero
háblame de amores,
de amores con faroles.
Quiero que me cantes un blues
antes que vuelva la luz.

Frank Delgado

Noite de Santos Corvos

2006-03-01T16:14:00.000Z

beizos negros
luces negras

despedidas (unha vez máis)

libros que non se regalan
olladas circuncidando o fume do bar

unha pequena alienación no círculo socio-afectivo durante as temporadas de choiva
e nós disfrazados de corvos
con dor na caluga e sen forzas para voar
(se non é para fuxir alá moi lonxe, lonxe, lonxe)

as coordenadas espaciais son ondas expansivas de repetición
(coma un revolver nalgunha carreira por rúas de pedra)
e todo se repite
coma unha espira
en diferentes planos

a típica receita para unha despedida:
un abrazo
(forte, borracho e con alento fétido)
unha promesa
(tímida, con palabras que tropezan e ollos fuxindo xa cara o futuro)
dous bicos
(moi preto dos beizos-comporta pechada pola que non voltará saír a maré)
algún "botareite de menos"
(sabendo que esta é a parte da mentira e que todo irá mellor a partir de agora)

e xa de camiño a casa
mentres tódolos ingredientes se mesturan no estómago
e as tripas máis que dixerir centrifugan este estrano néctar que é a despedida
realízase o vómito do alimento polas rúas de pedra
ao mesmo tempo que andas
e tentas simular que tan só estás borracho

o alcol e as despedidas ás veces teñen o mesmo efecto

Experimento sociolóxico nº2

2006-02-20T12:20:00.000Z

Calquera día pola tarde, dúas persoas quedan para tomar un café.

Supoñamos que tales suxeitos son un rapaz e unha rapaza duns 20 anos cada un que se acaban de coñecer a noite anterior, ámbolos dous borrachísimos e torpes, e que iniciaron unha conversa que rematou prolongándose ata altas horas da madrugada.

Deciden quedar dun xeito especial, demostrándose así a súa loucura: o rapaz sairá as 6.30 de Casas Reais e a rapaza á mesma hora iniciará o seu percorrido pola zona vella dende o paso de peóns da entrada da Alameda.

O punto de encontro, se o hai, o ditará o azar.

Tal vez se consuman os seus miolos pensando por que parte da zona vella andará a outra persoa, tal vez se dean conta de que este xogo é unha parvada e nunca máis volten saber nada do outro. Quizabes alguen chore, ou quizabes alguen ría...

Prometo atopar resposta práctica a este dilema

2006-02-17T13:18:00.000Z

"no,
no estarás sola..."

grandísima naomi klein

rebelde e bonita

golpe de vento nos ollos

2006-02-17T12:30:00.000Z

Que cabronazos os de Lamatumbá!!!!!!
Cómo a montan gordísima... veñen a asinar discos e a presentar o seu traballo para o Xabarín Club, e en realidade o que fan é emborrachar con vasos de licor-café aos seus fans. 4 ou 5 vasiños alá foron mentres os entrevistaban (había unha xornalistiña que se lle notaba a ostia de ilusionada, cuns ollos brillantísimos cando eles falaban) e o Toñito nos contaba coma unha vez foi de romaría cunha tropa de 200 colegas e un pavo de Madrid.
Logo, de volta a casa cun spray verde para facer un paraugas de moitas colores (ou para pintar algunhas obriñas que hai por aí, non sei...)
E pola noite no Avante, alí estaban os de Lamatumbá bailando, co licor-café por un euro (Senlleiro e Duarte non daban feito) !!

LUMEEEEEEEEEEE!!!!!!
(para que saia o Sol)

2006-02-14T16:14:00.000Z

O amor e é unha parte moi importante do desenvolvemento na mocidade. A súa vivencia supón un xeito positivo de comunicarse cos demais, con nós mesmos/as, de sentir o noso corpo e desenvolver a nosa capacidade para o pracer. Pero con esta campaña tamén se pretende concienciar á mocidade sobre que a unión con outra ou outras persoas pódenos aportar moitas cousas, pero non nos funde nun só ser. Ningunha parella satisfai todas as nosas necesidades afectivas. Son igualmente necesarios outros “amores” (dos nosos familiares, amigas, amigos) e outras relacións con persoas coas que compartimos diversas facetas das nosas vidas. Queremos facer énfase en que a parella é unha opción non unha obriga. Pódese ter ou non ter parella. Hai outras opcións que poden resultar igualmente satisfactorias. Ninguén é por eso un bicho raro! A parella pode durar moito pero tamén pode durar pouco. Pensándoo ben a parella en realidade está composta de tres elementos: unha persoa, outra persoa e a parella. Por iso hoxe traemos estes símbolos aos institutos e as rúas da nosa cidade: Non somos medias laranxas. Somos laranxas enteiriñas!

Fronte a visións do amor romántico; que nos limitan, nos estereotipan, -ou como o da celebración de San Valentín- nos impulsan e utilizan para consumir, queremos que a mocidade se cuestione cousas como: cal é o papel que ten o amor nas nosas vidas? A que se deben os ciumes que sentimos das nosas parellas? Por que as veces tratamos mal a quen máis queremos? Por que teimamos en querer a quen non nos trata ben?

Falar da camiño inacabado da igualdade entre homes e mulleres, no que todos e todas nos temos que implicar, da necesaria liberdade e autonomía persoal para escoller con quen queremos estar, son tamén algunhas das outras cuestións que queremos por enriba da mesa nesta data.

Apostamos por unha vida intensa, alegre e libre para todas e todos, na que aprender o xeito máis saudábel de vivir o noso amor sexa unha prioridade.

Galiza Nova de Compostela e Andaina

2006-02-09T11:56:00.000Z

claramente,
as rodas e os triángulos están feitos os uns para os outros

claramente,
estou dando voltas no espazo interradial do teu círculo
e iso explica a vértixe e o mareo da miña fronte

claramente,
faltan tan só catorce feiras para que as miñas fronteiras
sexan expulsadas pola GPU da túa curva perfecta

claramente,
ti es unha superficie redonda que rola e rola irmá terráquea do vento
eu son un caparazón de tres ángulos que tropeza e tropeza nos picos da pedra

claramente,
as rodas e os triángulos están condeados a separarse

2006-02-06T13:30:00.000Z

Si arribeu en la vida
més lluny d'on pugui arribar,
moriré molt gelós
del que m'hàgiu avançat,
que no em sabré resignar
a no ser el millor vianant,
l'atleta més fornit
i el més frondós amant.

I no em vulgueu consolar,
només digueu-me, si de cas,
tot allò que hàgiu vist
i jo no podré mirar:
la fondària dels rius
que els meus peus no mullaran,
la fragància del cos que no podré estimar,
la immensitat d'un cel
en el qual mai no he volat,
les espurnes d'un foc
que no m'hauran cremat,
les barques que a la mar
no podré amarinar.
No em doneu consol,
no em sabré consolar.

I perquè sé que vosaltres
anireu més lluny que jo,
estic gelós i content,
molt gelós i content
de la sort que heu tingut,
de la sort que tindreu,
que tanmateix sé que mai
no he estat fornit atleta,
ni tan sols digne amant,
només un vianant.

Lluis Llach

2006-02-06T13:03:00.000Z

Mrs. B

Mrs. B estaba sentada na barra. Cun cigarro roubado e a cabeza apoiada en Eisenstein, pídelle lume ao camareiro. Mrs. B estaba calada pero soñando: semelláballe ser a protagonista dunha película, pero non se sabía o guión.

Se algún día a atopades, soa e cos ollos maquillados, nalgún local da zona vella, ela poderá falarvos de exames e de perfumes. Ten poder para examinar os perfumes e perfumar os exames.

Mrs. B está condeada a precariedade, coma ti, coma min. Perténcelle un futuro de dúbidas e non ten ninguén que llas solucione. Mrs. B aprende do aire, é capaz de absorver ata o máis minúsculo átomo de osíxeno e reconvertilo nun sorriso con dous incisivos asomados.

Se lle dicides que veña convosco a bailar, ela preferirá sentarse e encorvar un pouquiño máis a súa espalda ao ritmo da música. A Mrs. B non lle gustan as palabras. Di que sería quen de expresar calquera emoción por imaxes.

E eu a deixo, sentada na barra, por uns cantos grolos de calimotxo, unhas cariocas catalanas e unha guitarra vagabunda no corazón da pedra de Compostela.

2006-02-03T16:58:00.000Z

totototototototototot
titititititititititititititit

as letras tristes sorrían
e o saxofonista tocaba

tututututututututut
tirititiritirititirititirit

as rúas están soas
e hai alguen que camiña

toctoctoctoctoctoctoc
taptaptaptaptaptap

cando voltes a cidade seguirá sendo a mesma
e sobre as pedras seguirán caíndo pingueiras

pingpingpingpingpingping
buahbuahbuahbuahbuah

Snif...

2006-02-02T11:43:00.000Z

macagoendiós mecagoendiós mecagoendiós mecagoendiós mecagoendiósmecagoendióamecahgoenciloas, mmecagdo9enseoxjhsbsisoienfoifdvv......

2006-02-01T13:32:00.000Z

LA VIDA

INGREDIENTES:

-Un par de huevos u ovarios.
-Un vaso de ¡azúcar!
-Una balsa de aceite.
-Una tonelada de polvos.
-Un pellizco de desasosiego, aromático y fresco.
-Un chorrito de whisky.

Se mezcla todo con la batidora (hay gente que utiliza hormigoneras, pero no es lo mismo) excepto el dolor que se corta en forma de luna. Se puede añadir, según los gustos, un limón y medio limón rallados. Prestar atención a la masa o la pasta de la tarta. Cuanta más pasta menos energía se transforma. Con kilo y medio de levadura basta.
Se pone todo en un molde y se mete al horno.
Antes de sacar la Vida del horno, se puede poner por encima mermelada de albaricoque.
Dejar reposar y después servirla generosamente.

Nota: Esta receta no suele salir a la primera. Insistir.

Ángel Petisme

2006-01-30T14:08:00.000Z

Época de exames

Cambio de hábitos:

Durmir polo día e estudar pola noite

Deixar a cordura de lado

Auga na caluga

Sentarse na aula de abaixo...

2006-01-25T15:06:00.000Z

Manifiesto electoral de Dario Fo, candidato ás eleccións primarias da Unione (coalición de centro-esquerda) do 29 de xaneiro para a alcaldía de Milán

¡Eu non son un moderado!

Se buscades un moderado, tede coidado á hora de votarme,

porque comigo córrese perigo!

Pero de verdade queredes un alcalde moderado?

O moderado é forte cos febles e feble cos fortes.

O moderado finxe resolver os problemas sen afrontalos!

O moderado fai a vista gorda ante a especulación inmobiliaria.

o moderado bota aos inquilinos das súas casas no centro

e despois as revende aos magnates da especulación.

O moderado transforma en gueto a periferia.

O moderado acepta unha escola para ricos e unha para pobres.

O moderado deixa que a cidade se volva máis e máis triste,

e aplaude os rañaceos,

onde non se ven rapaces xogando nin xente pedaleando en bicicleta.

O moderado teme disgustar aos cidadáns que contan.

E non concede a palabra aos que non teñen voz.

O moderado xamáis cambiará nada.

O moderado non resolverá o problema da contaminación

de Milán, non salvará os pulmóns setentóns dos rapaces de 5 anos.

O moderado non vos librará do tráfico, do millón

de automóbiles que, coas súas peideiras, transformaron a cidade

nunha cámara de gas.

Hoxe, ao parecer, non ser moderado é un defecto ou un delito;

ou ben un privilexio dos mozos.

Pero fan falla moitos moitos anos… para chegar a ser verdadeiramente mozos!

Milán, se a miña música che soa demasiado forte, entón quere dicir

que te estás volvendo demasiado vella.

Non hai moderado que fixera historia,

como non hai moderado que gañara un Nobel.

Eu non son un moderado

Serei un alcalde que arrisque.

Porque creo que o risco do cambio é a única resposta

correcta para quen invirte o seu voto nun proxecto para Milán.

Se vos decidides a votarme, arriscades moito…

Arriscádesvos incluso a encontrarvos, finalmente, vivindo nunha cidade mellor!

2006-01-24T15:30:00.000Z

alguén deletreará os teus soños. letra a letra, latexo a latexo.

alguén debuxara unha estrela na túa fronte. alguén cantará para poder ver moverse os teus cadrís.

alguén deletreará os teus soños, e ti tan só te fixarás na súa caligrafía.

2006-01-24T15:16:00.000Z

hai unha cualidade que odio d@s human@s:

a memoria,

a puta memoria.

esa memoria de "podes esquecer con quen riches pero nunca esquecerás con quen choraches". a memoria que tan só lembra dentes no chan e paraugas rotos para resgardarse da choiva áceda. a memoria moldeable pero correosa daqueles que algún día poñerán os nosos corpos detrás dunhas reixas.

a memoria,

a puta memoria.

esa memoria que lembra antes o teu número de móbil ca túa voz. a memoria que non se senta nunca nas escaleiras da Quintana, e que nunca pregunta se hoxe poderás quedar a partir das seis ou das sete e media. a memoria que nunca escribe o nome verdadeiro das cousas (o NOME, e non o nome).

a memoria,

a puta memoria.

e hoxe, sentado no Obradoiro, despois de camiñar borracho e perdido por toda a zona vella, tento relaxarme ao son dun guitarrista que canta unha canción con moitas vogais. procuro vencer a esa memoria de plastilina e lembrarme deses momentos que pasei con paxaros e personaxes de conto. lástima que este sexa un dese momentos que se queimen no ígneo futuro que está por vir e o meu corpo sexa gasoliña.

a miña memoria

a miña puta memoria

(cualidade que vou ter que explotar estes días de exames,
así que a ver que tal me vai)

2006-01-23T18:38:00.000Z

"mari mariposa de noviembre
violeta de mi jardín
un racimo de canciones
de tu parra yo cogí..."

verdadeiramente, Luis Pastor atopou unha xoia en Lourdes Guerra. e na canción que lle cantan xuntos a Violeta Parra é difícil que non comecen a tremer os ollos ao ritmo do pandeiro de Luis e desexes estar nunha desas noites na praza dalgunha vila extremeña...

2006-01-18T18:03:00.000Z

Aquí vai unha das mellores lembranzas que teño da miña vella bitácora (aínda pendente de Epílogo e quen sabe se algunha obra póstuma): un comentario que me deixou unha compañeira de clase e que conseguiu lembrarme daqueles días nos que me ría dos músculos do seu antebrazo pero admiraba esa ollada perdida que sabe Deus onde se atoparía.
Eran días de catarros, de adiccións á clorhexidina e programas de radio para Pousa mentres comezabamos a coñecer Compostela.
Todo era máis sinxelo e había partidas de xadrez que aínda non encomezaran...

Descubrín a humanidade/
no máis inhumano dos apartheids./
Non sei se é o aceite o denso,/
ou é a auga./
Pero hai profundidade nese teu corpo vertical/
Cando te negas a aboiar no Mar Negro./

Plaza de Galicia./
Chove./
Xa non hai ninguén a rúa./
Só un par de flores mustias/
e unha caixa de Angileptol/
na porta do Zara.

(perdón polas correccións lingüísticas)

2006-01-16T16:53:00.000Z

Experimento sociolóxico nº1:

Premede de xeito continuo a tegra da frecha que aputa cara abaixo.

Ollaredes como as frases as palabras se multplican por dous e ocupan os espazos en branco do interliñado

E así é a realidade

feitos verbas voces

abrazos cancións pensamentos

lembranzas

que se repiten

e acaban por conquerir

eses espazos en branco

que ás vegadas aproveitamos para respirar

2006-01-16T15:55:00.000Z

Ultimamente...

as lembranzas son mil posturas incómodas enriba dunha cadeira

Bob Dylan cantando Jokerman
e eu soñando con gañarme a vida facendo videoclips

Ultimamente...

afógome cos remuíños de auga que provocan a xente que vai e ven

as ánimas que esquivo cando vou apresurado pola rúa

a realidade de traballos e teclas que che golpean os dedos

Ultimamente...

teño ganas de facer algo
de proclamar dunha vez a nosa República Socialista
de axeonllarme ante alguen para ofrecerlle unha flor

ou de pasar noites enteiras contando historias de estrelas

(tanto das vermellas coma das amarelas)

Ultimamente falta un chisco de esperanza
e sobárdanme as arelas de atopala

2006-01-16T15:12:00.000Z

Quedabas alí cunha pelusa no ombreiro.

Ti sorrías tan tranquila, conversando, berrando ás veces...

mais eu tan só me fixaba nesa pelusiña tan cerca do teu pescozo.

Unha pequena araña rubindo a inmensidade do verde e azul do teu vestido...

Ás veces eres coma Lucifer.

Perdoa que cho diga,

pero como permites que esa pelusa se quede aí, vixiándote agazapada,
tan silenciosa, tan mainiña...?

Como permites esa invasión?

Seguro que está imaxinándote-pensándote-soñándote.

E nembargantes

se algunha vez é

unha das miñas pestanas as que sen querer

se pousan nas túas meixelas,

ti eres a que reviras e renaces,

a que revolves e rebelas,

a que retrasas e revolucionas

as pelusas da miña cara

Ás veces eres coma Lucifer

tentando provocar barricadas en cada soño de ollos abertos

Lembras aquel día que Fausto se reencontrou con Xulieta?

(Cinsenta deixara as rúas moi mal barridas
e tódolos gatos ían con pelusas violetas na caluga)

2006-01-12T09:55:00.000Z

Unha canción para unil@s a tod@s...

Hace días que te observo
Y he contado con los dedos
cuantas veces te has reído
una mano me ha valido.

Hace días que me fijo
no sé que guardas ahí dentro
a juzgar por lo que veo
nada bueno, nada bueno.

De qué tienes miedo
a reir y a llorar luego
a romper el hielo
que recubre tu silencio

Suéltate ya y cuéntame
que aquí estamos para eso
pa' lo bueno y pa' lo malo
llora ahora y ríe luego

Si salgo corriendo, tú me agarras por el cuello
y si no te escucho, Grita !
Te tiendo la mano tu agarras todo el brazo,
y si quieres más pues, Grita !

Hace tiempo alguien me dijo
cual era el mejor remedio
cuando sin motivo alguno
se te iba el mundo al suelo

Y si quieres yo te explico
en que consiste el misterio
que no hay cielo, mar ni tierra
que la vida es un sueño

Si salgo corriendo, tú me agarras por el cuello
y si no te escucho, Grita !
Te tiendo la mano tu agarras todo el brazo,
y si quieres más pues, Grita !

2006-01-10T12:57:00.000Z

Os pensamentos

sempre

a dobre espazo.

Sempre...

Relaxarse cun cigarro

escoitando Jokerman

e pensando

(a dobre espazo

con calma

con razón)

sobre a morte accidental

de Pierre Curie

ou borracheiras

de Churchill.

Apagar o día

coa punta

dos dedos

e poñerse a pensar

sempre

en dobre espazo.

2005-12-15T14:23:00.000Z

Elo 18

Tal vez o amor non funcione, coma sempre pensei, a xeito de onda. Tal vez esta sexa outra noite de parede e cigarro alternandose entre boca e dedos para vencer o cansanzo.

Tal vez aparezas e me collas da man, coma aquela vez.

Tal vez esteas tan cansa da borracheira de onte que prefires non saber de min.

Tal vez te chame ou tal vez quedarei calado vendo como bailas e marcharei cara afora coa primeira companha agradable que atope.

Tan so se miran cinco luces na noite dende aqui.

E que alguen ma explique por que carallo os teclados dos ordenadores da aula de informatica estan en idioma ingl'es!!!!

2005-12-09T13:15:00.000Z

Los abusadores típicamente informan que sienten una oleada de sensaciones agradables, un "rush". La intensidad del "rush" es una función de la cantidad de la droga que se ha tomado y la rapidez con que la droga entra al cerebro y se liga con los receptores naturales de opioides. La heroína es particularmente adictiva porque entra al cerebro muy rápido. Con la heroína, el "rush" generalmente va acompañado por un acaloramiento de la piel, sequedad de la boca y una sensación de pesadez en las extremidades que puede estar acompañado por náusea, vómito y una picazón severa...

2005-12-05T14:43:00.000Z

You can't start a fire
You can't start a fire without a spark
This gun's for hire
even if we're just dancing in the dark...

Alex ollaba distraído á noite pola ventá do coche. Eu buscaba nervioso o chisqueiro polo chan, e mentres impregnábamos a estancia cun cheiro amargo e ferinte, Diego e María facían as paces no asento do condutor.

Que bonito sería se agora soase "Dancing in the Dark" de Springsteen pola radio! Ti calas e Alex pecha a fiestra para que non entre a choiva. Sintes que se consume a túa ánima na punta dos dedos e abres a porta. Apetéceche mollarte por un momento.

Diego e María quedan ollando para ti. Alex sigue distraido e eu agora tírome dos pelos por non atopar o tabaco. Diego coido que dixo algo así coma que o teu cabelo semellaban algas, mais non fixen caso e comecei eu consumir a miña propia ánima.

Por uns segundos olleite ao lonxe, na praia. Estirabas os brazos e deixabas cair, coma seguindo unha música, as túas roupas delgadas e branquisimas. Pechei entón os ollos e recibin ben a narcoléptica canción de Amaral. Para min tan só eras unha manchiña branca máis no horizonte.

Cando Diego voltou a arranca-lo coche, ti xa non levabas saia e puidemos apreciar a túa cola escamosa sobre un charquiño de auga salgada. Eu pregunteiche se tiñas frío e un sorriso de ollos azuis convenceume de que non. Eras feliz esta noite por volver a nadar despois de tanto tempo.

E voltamos a nosa casa (a de mentira) collendo as curvas en terceira.

2005-12-01T14:31:00.001Z

La ciudad parece un mundo (1ª versión)

La ciudad es un mundo cuando se ama a un habitante,
y mi planeta estalla, y tú alimentas soledades.

Mientras te busco en la otra orilla, tú corres,
borrando las huellas, huyendo por la avenida.

Suena a lo lejos la sirena de un coche de policía
que persigue mi cadáver, los restos del cuerpo que tú asesinas.

La ciudad parece un mundo cuando se ama a un habitante,
y mi planeta estalla, tú ya no eres la de antes.

Ya no ocupo tus miradas y vas cubriendo los huecos
de más y más distancias, tu sombra apenas se distingue a lo lejos.

¿Qué has hecho con los restos de feliz adolescencia?
Los mató el virus del tiempo, el mal de ausencia.

La ciudad parece un mundo cuando se ama a un habitante,
mi planeta estará deshabitado de ahora en adelante.

Trataré de convencerme: aquí sólo lo fugaz permanece.
Quizás me cubra una escarcha, una fría escarcha de muerte.

O quizás vaya a buscarte y te rapte diariamente,
para estar a tu lado, para estar a tu lado siempre.

La ciudad parece un mundo cuando se ama a un habitante,
y mi planeta estalla, y tú alimentas soledades.

Mientras te busco en la otra orilla, tú corres,
borrando las huellas, huyendo por la avenida.

Suena a lo lejos la sirena de un coche de policía
que persigue mi cadáver, los restos del cuerpo que tú asesinas.

Que tú asesinas. Que tú asesinas.

Ismael Serrano

2005-11-30T12:08:00.000Z

Hoxe ando un chisco máis encorvado.

(As túas verbas de onte, a borracheira, a incomprensión... e o haxís que se remata)

Chimpabas por riba da cama para espertarme (na cociña a pota coa tarta do cumpremeses de onte), agarreite pola perna, pero resistiaste a cair.

E cando te fuches souben que era mellor non dicir nada.

Notas nas portas,
confesións destas dúas semanas que me paseei polo lado escuro.
Crónicas dende o ollo do furacán como diría algún compañeiro.

Sorrisos falsos,
bicos falsos,
conversas ás agachadas no baño e na cociña.
(Eu voltándome tolo, ti lembrándome que xa o estás)
E no sofá,
no silenzo no que xa non quedaba ninguén,
sobor dos restos da festa,
pousas a túa man na miña barbiña e anúnciasme que xa todo rematou.

Debería odiarte... por facerme mentir,
por converterme en monicreque,
por meterme nunha traxicomedia esperpéntica.
Pero boeno, isto é o que teñen as variables afectivo temporais e lembro que aínda teño o meu código PUK apuntado no brazo.

Verémonos. E agardo que a próxima vez non deixe a porta aberta cando me vaia...

2005-11-28T12:51:00.000Z

Digo o teu nome e penso no corpo doutra muller. Penso noutra muller e de súpeto digo o teu nome.

A orde dos factores si que altera o produto.

2005-11-24T13:21:00.000Z

Stars shining bright above you

Night breezes seem to whisper "i love you"

Birds singin’ in the sycamore trees

Dream a little dream of me

Say nighty-night and kiss me

Just hold me tight and tell me you’ll miss me

While I’m alone and blue as can be

Dream a little dream of me

Stars fading but I linger on dear

Still craving your kiss

I’m longin’ to linger till dawn dear

Just saying this

Sweet dreams till sunbeams find you

Sweet dreams that leave all worries behind you

But in your dreams whatever they be

Dream a little dream of me

Coido que con esta canción por fin aprenderei a asubiar.

Pero non me servirá para lembrar as cores das paredes daquela habitación.

2005-11-23T09:51:00.000Z

"Cenicienta, véte para casa..."

Comezo a blasfemar sobre o teu corpo, escenario de vómitos e orgasmos, iceberg derretido na escuma duna onda. Alguen chama. Alguen ten que marchar.

Cenicienta agora ten aranceis no peito e xa non calza zapatos de cristal. Xa non se namora de príncipes nin se adorna con colares de pérolas. E cecais non me guste así.

Creaches estrelas fugaces na miña espalda, chispas, siluetas de cans deitados no sofá dalgún bar. Estirabas o brazo e por detrás apretabas o meu pescozo. Recolliamos silenzos, badaladas.

Cenicienta agora nunca durme soa nin vestida. Xa non sinte frío e non lle fai falla roupa. A súa voz agora é un eterno xemido. E cecais non me guste así.

2005-11-23T09:39:00.000Z

Unha de Silvio... que se fai preciso (coma sempre)

Variaciones

Dónde se es feliz que no haya un libro,
arrastrando piedras y señales.
Dónde hay un retrato que lleve puesta la
figura de toda la vida.

Donde el suicidio quedó inutilizado,
donde se ahogan todas las encrucijadas.
Donde termina una canción inquisitoria,
donde hay amigos de los cuerpos, finalmente.

Venga el futuro,
venga la muerte
en optimismo
para aquellos que yo sé
que, como yo,
nacieron para navegar.

Qué cosa decir y hacernos buenos
cuando terminemos de soñarnos.
Con qué ortografía se escribe la canción
que abre las siete puertas.

Con cuál disparo correremos a jardines
que nos dé humilde sensación de maravilla.
Con cuántas lámparas de aceite alumbraremos
el nacimiento de ese gran desconocido.

Venga el futuro
como el gran descubrimiento
de la ciudad que guarda sueños
y habitantes.

Tendremos niños en los ojos
y al percibir la vida
tendremos sangres en las uñas.

Pues, cómo ser feliz
sin dejar huella.

2005-11-17T15:41:00.000Z

Nestas rúas houbo mortos...
aquela noite ti rías e detrás das túas orellas había un corvo que me buscaba os ollos.

A pedra tan só é pedra, e o tacto da plastilina permíteche por un momento sentirte feliz e no teu lugar (coma unha semente afogada en algodón).

Prometo unha fuxida, prometo un bico e unha aperta...

Prometo dar aquilo que nunca din, aquilo que manca as pernas e fai que te desfagas no chan coma unha cortiña rasgada polo vento.

E cando por fin diga adeus, cando por fin atope unha verba que de verdade vaia a mágoa que me produce seguir aquí, por favor dá media volta e non me mires.

Son tempos difíciles... as palabras son enfermos de tuberculose que vagan polas rúas e a miña voz é un tusido contaxioso de neumococos.

2005-11-14T15:26:00.000Z

MR. EGO (un cachiño...)

Take me down to a

higher ground

To survive your

mindless sound

If you know all the people

Why are you alone?

If you know all the people

You'll be goin' down

2005-11-04T12:10:00.000Z

2P B5_Déjate convencer-Ismael Serrano

Ando algo perdido...

e por iso acabo espertando en lugares estranos con xente estrana.

Agora que xa coñezo a xeografía da costa norde da Galiza, agora que conseguín reter nos meus cinco dedos as Rías Baixas teño gañas de lembrar, nestes tempos de magostos e follas marróns, aquelas proposicións indecentes que non se aceptaron cando tan só quedaba media hora para o amencer.

Cólleme do brazo, que os coches son feras salvaxes e non confío nos pasos de peóns.

Ando algo perdido...

coa cabeza chea de nubes e co estómago revolvéndose no sabor da sangría.

E aquí me quedo, cun sorriso nos beizos e un cigarro prendido dos dentes. Sospirando, pensando nos parrulos do estanque e aquel mundiño subterráneo dende o que nos espían as 24 horas do día.

E agora que visto un xersei de Pull and Bear de hai 20 anos cunha chapa do Ché, un pantalón acampanado e unhas negras botas de inverno, é cando me dou de conta de que os cabelos dunha muller son intocables e que as longas conversas debaixo dunha palmeira ás veces rematan cunha raiola de sol na fiestra.

Ando algo perdido...

coma o chisqueiro ninfómano que nalgún momento da noite decidiu fuxir de min.

2005-10-24T10:41:00.000+01:00

Semellaba un voitre, paciente e manso ata que ataca. Levaba xa hora e media nunha esquiniña do escenario, seguindo os ritmos das súas cancións, mentres Barilari berrea e anima ao público. Nalgún momento cansarase e marchará do escenario no medio dalgunha canción, non sería a primeira vez, nin a segunda...

E tal vez, mentras finxe estar tranquilo e concentrado, mentres permanece coa súa cabeza gacha e a súa perna esquerda levemente adiantada, na realidade está dubidando cómo rematará o concerto: se queimará a guitarra, se tan só arrincará as cordas e llas tirará ao público ou se sinxelamente a tirará ao aire e non se molestará en recollela.

"Y amaneció, lo sé muy bien..." Cando a luz escurece el pode percibir o corpo dunha muller subida a ombreiros do público. Queda mirandoa para os ollos e pregúntase cal pode ser o seu nome. Sara? Noelia? "Si", pensa,"ten cara de chamarse Sara". Pois ben, é o momento de ergue-la guitarra, de darlle a volta e de mordisquear as cordas e toca-las notas desta balada. As traba docemente, despacio, seguindo o ritmo da melodía, pensando que as cordas son os beizos de "Sara" e que dos dentes longos e afiados desa muller sae a máis doce música.

2005-10-24T10:21:00.000+01:00

As primeiras horas da mañán non están feitas para min... Espertar co licor café aínda facendo burbullas de lume no estómago e pensando durante dúas putas horas sobre a morte accidental de Pierre Curie (Palabras encadeadas: diga o nome dalguen famoso que comece pola letra e).

E o semáforo non se dá posto en verde. Hai que ver, aquí estou, coma todos, esperando polo inesperado... igual que aquela muller sentada naquel banco, igual que un pai divorciado que vai a buscar ao seu fillo ao colexio. Estamos todos tan tolos!

Cruzo e aínda teño na mente a taquicardia involuntaria do xoves: as risas a soas nos portais, a intención de aganta-lo equilibrio e o esforzo de fundirme coa cama para non unirme ao centrifugado súpeto no que se convertera o mundo. Por fin chego á zona vella, un intre de paz...

Paga-la matrícula (cunha porta do banco que non dá aberto cando lle premes o botón), entrega-los papeis da beca ("fai falla o certificado de convivencia?", "No, no... ui, perdona si, que tenéis una abuela vivendo con vosotros", "-como non me dean a beca pola túa culpa, so mamón!!!!-") e devolver un libriño de Vidal Bolaño á Xeral.

Buffffffff, coido que vou voltar deitarme...
Puta augardente con cafeína!!!